Van jongs af aan wist ik het diep vanbinnen. Ik wil mensen raken. Echt contact maken. Verschil maken dat ertoe doet. Dat was mijn droom.

 

Maar ik zei en deed niks. Helemaal niks. Waarom niet? Omdat ik twijfelde. Aan alles. Aan mezelf. Aan mijn kunnen. Aan of ik sowieso goed genoeg was. Dat kritische stemmetje in mijn hoofd kreeg alle ruimte, en ik? Ik luisterde braaf zoals ik was opgevoed.

 

Ik deed wat iedereen verstandig noemde. Studeren. Veilig kiezen. Doen wat hoort. Niemand teleurstellen. En ja hoor, het werkte precies zoals beloofd: een prima baan, een stabiel inkomen, een goede reputatie. Precies zoals verwacht. Maar dat knagend gevoel in mij bleef. Ik kan zoveel meer. Waarom kan en doe ik het dan niet?

​

Zoals ik altijd deed, ging ik door. Tegenslagen incasseren. Af en toe een meevaller. Maar vooral die eerste. En weet je wat het ergste was? Ik begon te geloven dat dit normaal was. Dat dit hoorde. Dat ik hier maar vrede mee moest hebben.

 

Misschien is dit gewoon hoe mijn leven is. Misschien moet ik accepteren dat dit het is.

​

Toen, ergens halverwege mijn veertig – na jaren van mezelf wegcijferen, van klein blijven, van wachten op toestemming die nooit kwam – was ik er klaar mee.  Klaar met dat spelletje spelen. Klaar met mezelf klein houden. Klaar met luisteren naar die stem die schreeuwde dat ik het niet kon. Klaar met wachten tot iemand anders mij toestemming gaf om eindelijk gelukkig te zijn.

 

Ik had genoeg gezien en meer dan genoeg meegemaakt. Genoeg gedaan voor anderen. En ik besefte eindelijk wat ik al die jaren had geweigerd onder ogen te zien:

 

Niemand gaat dit voor mij oplossen. Niemand. Niet mijn partner. Niet mijn baas. Niet mijn ouders. Niet het universum.

 

Als ik gelukkig wil worden, moet ik het zelf doen.  En dus deed ik iets anders. Iets dat ik nooit eerder had gedaan. Ik koos voor mezelf. Ik sprak mijn droom hardop uit. Ik stopte met excuses maken. Ik stopte met uitstellen. Ik stopte met wachten op het perfecte moment. Ik ging ervoor. Gewoon. Doen.

 

En nu jaren later kan ik met volle overtuiging zeggen: ik ben een gelukkig mens. Echt gelukkig. Niet dat oppervlakkige "alles is prima" gelukkig. Nee. Diep, vervuld, trots, gelukkig.

 

Ik doe precies wat ik wil. Ik werk met mensen waar ik van hou. Mensen die ik ontmoet in mijn werk en die me écht raken. Mensen die achter me staan, naast me staan, in me geloven – zelfs als ik dat zelf even vergeet.

 

Mijn liefde voor wat ik doe groeit elke dag. En daarmee mijn geluk, mijn impact. Dit is waarom ik hier ben.​ Het allerbelangrijkste wat ik heb geleerd is: ​Niemand gaat het voor jou regelen.

 

Je kunt blijven wachten op het juiste moment; op meer zekerheid; meer geld; meer tijd. Op toestemming van anderen. Je kunt blijven twijfelen. Blijven luisteren naar dat stemmetje dat liegt dat je niet goed genoeg bent, niet klaar bent. Dat je het niet kunt. Je kunt blijven doen wat "veilig" is. Wat hoort. Wat anderen van je verwachten.​

 

Of je kunt nu, in dit moment een andere keuze maken. Je kunt kiezen voor jezelf; voor je droom; voor het leven dat je écht wilt, niet het leven dat je denkt te moeten willen. Je kunt die stem eindelijk de mond snoeren en jezelf toestemming geven om te stralen. Je kunt stoppen met wachten en beginnen met leven.

 

De vraag is niet óf je het kunt. De vraag is: wanneer ga je het doen? En het antwoord op die vraag?
 

Die bepaalt alles.​​​